Samen met Ton Gakes, de eerste piloot van Roel

Sommige mensen gun je echt dat hun dromen uitkomen. Roel is hier een van. Het zal je maar gebeuren dat je als 12-jarige gezonde knul een hersentumor krijgt en hier blijvend oogletsel aan overhoudt. Zo erg dat je links nog 3% en rechts nog maar 1% kunt zien. Maar Roel zou Roel niet zijn als hij bij de pakken neer zou gaan zitten. Hij maakte de basisschool af, leerde braille, ging studeren aan het REA college in Ermelo en kan zich sinds een jaar officieel fietsenmaker noemen. Een baan heeft hij ook, drie dagen in de week werkt hij bij Chris van Uitert Tweewielers in Kerkdriel. Hoe hij dat doet? Lachend laat hij zijn handen zien: “Mijn handen zijn mijn ogen. Dat heb ik tijdens mijn opleiding in Ermelo geleerd.”

Vorig jaar was Roel nog positief over zijn deelname aan de Paralympics in 2024 in Parijs. Hij vertelde toen dat het niveau in Nederland erg hoog is en dat de nummers 1 en 2 overal bovenuit steken maar dat hij samen met zijn piloot Roland van der Sloot de concurrentie aanging met de nummer 3. Wat is er het afgelopen jaar gebeurd dat deze plannen zo radicaal gewijzigd zijn? Bedachtzaam antwoordt Roel: “Er is veel gebeurd het afgelopen jaar. Vorig jaar december heb ik samen met Roland een gesprek gehad met mijn coach, Erik Dekker. Daarin kwam naar voren dat, als we wilden proberen in de top 8 van de wereld te komen, 2021 het jaar van de progressie zou moeten worden. Vervolgens besloten we een externe coach van de KNWU in te schakelen. Hij heeft een plan gemaakt en ik kreeg een test op Papendal. De uitslag hiervan was goed. Wel zou ik meer uren moeten fietsen. Daar is een trainingsschema voor gemaakt. We zaten midden in de coronatijd en ik had ook niet altijd de beschikking over een piloot. Daarom trainde ik voornamelijk op de tacx fietstrainer. Dat deed ik 4 uur per dag. Drie dagen werken en dan trainen is mentaal en fysiek een aanslag op je lichaam. Maar ik heb het trainingsschema goed uit kunnen voeren.”

Met Aldo Klomp reed Roel zijn persoonlijk record op de baan

Roel, Roland en tweede piloot Aldo Klomp, die ook meeging, mochten gebruik maken van de camper van Erik Dekker. Op de terugweg op zondagavond ging het mis en kreeg het drietal in de buurt van Keulen pech met de camper. De Duitse ANWB kwam er aan te pas, maar kon geen directe hulp bieden omdat het om een band ging die niet in voorraad was. Roland, die leraar is, moest de volgende dag weer werken en is toen met de trein naar huis gegaan. Voor Roel, die achterbleef met Aldo, kwam een moment van bezinning. “Ik zat er op dat moment mentaal doorheen. Ik realiseerde me dat ik al 2 jaar bleef hangen. Er zat geen stijgende lijn in.” Uiteindelijk hebben Erik Dekker en de vader van Roel een band van een eigen camper gehaald en zijn daarmee naar Keulen gekoemen.

Definitieve keuze

Terug in Nederland kreeg Roel van de KNWU coach het advies om aan krachttraining te doen. Dat heeft hij intensief bij de sportschool in Hedel gedaan. Toen hij daarna getest werd, bleek dat er geen achteruitgang was, maar ook geen progressie. “Dan komt het moment dat je bij jezelf te rade gaat of je nog wel een kans maakt. Daarvoor moet je minimaal bij de top 3 behoren. Als ik eerlijk tegenover mezelf ben dan moet ik toegeven dat ik daar niet bij zit.”

De definitieve keuze van Roel kwam na een evaluatiegesprek in september met Erik Dekker, de coach van de KNWU en Roland. De coach memoreerde dat Roel veel trainde maar dat de resultaten er niet naar waren. “Je zit aan je top,” was zijn conclusie. Na dit gesprek heeft Roel alles nog eens op een rijtje gezet. “Ga ik mezelf voor de gek houden of ga ik een stapje terugdoen en andere doelen stellen?” Nuchtere Roel nam het dappere besluit om te stoppen met het fietsen op topniveau. “Ik ben dol op fietsen, maar voorlopig alleen als recreant.”

Spijt over de afgelopen jaren heeft hij niet. “Ik heb heel veel geleerd. Toen ik begon was ik een jongen van 16 die net gerevalideerd was van zijn hersentumor. Waar ik nu sta is zo bijzonder. Ik heb veel mogen reizen, veel leuke wedstrijden gereden, stond in de picture van de bondscoach. Ik heb me laten zien, wat een hele mooie ervaring was. Voor nu is het goed zo. Voor de lange termijn heb ik wat lijntjes gezet en zoek een nieuwe uitdaging. Misschien wel paratriathlon.” Privé was het absolute dieptepunt het overlijden van zijn moeder. “Dat heeft mij mentaal een dreun gegeven waardoor ik lange tijd in een rouwproces heb gezeten.”

Bedanken

Roel heeft de afgelopen jaren heel veel steun gehad van vrijwilligers, sponsoren en bestuursleden van de Stichting Team Roel Scheij. “Ik wil iedereen enorm bedanken voor al die jaren dat ze mij gesteund hebben en geld ingezameld hebben. Alle mooie acties die op touw gezet zijn. Hartverwarmend was voor mij en mijn familie, de belangstelling, steun in welke vorm dan ook, en de betrokkenheid van velen. Het was heel bijzonder. Ik blijf fietsen, Hedel zal mij regelmatig zien fietsen, al is het nu met mijn vader.”